beading

  B, ENG-THA

beading

 

คำนาม

(บีด-ดิ่ง)

 

beading หมายความว่า

1  ขอบประดับ หรือ กรอบประดับ  ซึ่งคือวัสดุส่วนที่ใช้เพื่อปิดรอยต่องเช่นบนรอยต่อของพนังกับเพดานหรือรอยต่อหรือขอบของเฟอร์นิเจอร์เป็นการตกแต่งให้ดูสวยงาม

 

2  การร้อยลูกปัด หรือ การเย็บประดับด้วยลูกปัด หรือ การประดับด้วยลูกปัด โดยเฉพาะบนเสื้อผ้า

ตัวอย่าง  I learned about the sophistication of stitching and beading. อธิบายหรือแปลว่า ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับความซับซ้อนของการเย็บและการเย็บประดับด้วยลูกปัด

 

 

ดู bead